احمد محمدی سهروردی مرد میدان علم و عمل

تصویر روز ـ ​در تقویم جان‌فروزانِ این مرز و بوم، روز معلم، بهارِ مکرر دانایی است. سخن از رادمردی است که از تبارِ نور و تبارِ «سهرورد» است؛ خطه‌ای که به تعبیر شیخ شهید، اشراق از آن طلوع کرد.
دکتر احمد محمدی سهروردی، نه‌فقط یک حقوقدان، «معلمی» است که الفبای داد را با جوهرِ ادب و حکمت درآمیخته است.

​«معلمی، جانِ جهان است و چراغِ پنهان» (قابوس‌نامه)

​ایشان که در چهارده‌سالگی بر مسندِ تعلیم تکیه زدند، مصداق بارزِ سخنِ نغزِ بزرگان‌اند که: «بزرگی به عقل است، نه به سال.» کسی که در هجده‌سالگی تدبیرِ مدرسه به کف گرفت، امروز در ساحتِ حقوقِ بین‌الملل، زبان‌شناسی، و ادبیات، قطب‌نمای جویندگان حقیقت گشته است.

​حکیم ناصرخسرو می‌فرماید: «درخت تو گر بار دانش بگیرد، به زیر آوری چرخ نیلوفری را» و چه باری خوش‌تر از «اشراق می‌شوم» که ترنّمِ جانِ یک ادیب در خلعتِ یک فقیه است؟ همچنین؛ ​شیخ اجل سعدی چه خوش سرود: «بزرگش نخوانند اهل خرد، که نام بزرگان به زشتی برد» و ایشان، نامِ بزرگِ سهرورد را با نخستین فوق‌دکتری‌های حقوق و دانشِ بی‌پایان در زبان، بر تارکِ گیتی نشاند.

​استاد سهروردی، تنها یک مدرسِ حقوق نیست؛ او «ادیبی» است که در وادیِ تفسیر قرآن و نهج‌البلاغه، حقایق را باز می‌کاود و در میدانِ ورزش و مدیریت، نظم را به کمال رساند. جمعِ میانِ «عدل» و «شعر»، و «قلم» و «قدم»، از ایشان شخصیتی ساخته است که ابوریحان‌وار، در طلبِ دانش، لحظه‌ای از پای نمی‌نشیند.

او که مسلط به زبان‌های گوناگون است، در حقیقت به «زبانِ دل» سخن می‌گوید. معلمی که از کلاس‌های درسِ آموزش و پرورش آغاز کرد و به کرسی‌های عالیِ دانشگاه های شاخص کشور رسید، ثابت کرد که: «قیمتِ هر کس به قدرِ دانشِ اوست.» (حضرت علی ع)

​امروز، در سالروزِ پاسداشت مقام معلم، در برابرِ همتِ والای این استاد شایسته و فرزندِ خلفِ ایران که نیمی از سده را در راهِ تعالیِ فرهنگ و دادگری سپری کرده است، سرِ تعظیم فرود می‌آوریم.

​دکتر سهروردی ارجمند! شما تنها معلمِ کتاب نیستید؛ شما معلمِ «زیستنِ کریمانه» و «اندیشیدنِ اشراقی» هستید. ​سایهٔ بلندِ عِلمتان مستدام و قلمِ دُرّبارتان همواره در اهتزاز باد.

مجید طلیمی / کارشناس عالی روابط عمومی و رسانه