تصویر روز ـ بررسی‌های تاریخی و علمی نشان می‌دهد که جهان معاصر در حوزه‌های بنیادینی چون ریاضیات، پزشکی و نجوم، مدیون اندیشمندانی است که در دوران طلایی تمدن اسلامی، چراغ دانش را در تاریکی اعصار روشن نگاه داشتند.

​نخستین گام بزرگ در این مسیر را «محمد بن موسی خوارزمی» برداشت.
او نه تنها با ابداع علم جبر، شیوه‌ی استدلال ریاضی را دگرگون کرد، بلکه با معرفی مفهوم «الگوریتم»، زیربنای منطقیِ جهان دیجیتال امروز را پی‌ریزی کرد.
واژه‌ی الگوریتم که ریشه در نام لاتین‌شده‌ی او دارد، سندی زنده بر این حقیقت است که فناوری‌های فوق‌پیشرفته‌ی قرن بیست و یکم، ریشه در خاک دانش ایران‌زمین دارند.

​در عرصه‌ی علوم تجربی، نفوذ دانشمندان ایرانی فراتر از مرزهای جغرافیایی بود. ابن‌سینا، فیلسوف و پزشک نامدار، با نگارش کتاب «قانون»، دانشنامه‌ای خلق کرد که بیش از ۶۰۰ سال در دانشگاه‌های معتبر اروپا تدریس می‌شد.
در کنار او، زکریای رازی با تاکید بر روش‌های آزمایشگاهی و تجربه، مسیر «طب سنتی» را به سوی «پزشکی علمی» تغییر داد.

او با کشف الکل و اسید سولفوریک، نام خود را به عنوان پیشگام شیمی کاربردی در تاریخ ثبت کرد. ​دقت نظر ابوریحان بیرونی در اندازه‌گیری شعاع زمین و نقد دیدگاه‌های ارسطویی، وی را به نماد «آزاداندیشی علمی» تبدیل کرد.
همچنین خواجه نصیرالدین طوسی با تاسیس رصدخانه مراغه، نخستین مدل‌های پیشرفته حرکت سیارات را ارائه داد که به باور بسیاری از تاریخ‌نگاران علم، الهام‌بخش کوپرنیک در نظریه خورشیدمرکزی بود.

​انتقال این دانش عظیم از طریق اندلس (اسپانیا) و سیسیل به اروپا، زمینه‌ساز بیداری علمی یا همان «رنسانس» شد.
دانشمندان ایرانی تنها مترجم آثار گذارشته نبودند، بلکه با نقد، جرح و تعدیل و افزودن یافته‌های نوین، علم را از ایستایی نجات دادند.

پاسداشت میراث دانشمندان ایرانی، صرفاً یک افتخار ملی نیست؛ بلکه تاکیدی بر این نکته است که علم، گفت‌وگویی جهانی میان فرهنگ‌هاست.
امروز، پیشرفت‌های نوین بشری در حقیقت ادامه‌ی همان مسیری است که با خرد خوارزمی، تجربه رازی و نگاه دقیق بیرونی گشوده شد.
جهان نه تنها در نام‌ها، بلکه در بنیادهای فکری خود، مدیون ایران است.
تداوم این مسیر، نیازمند بازگشت به همان روحیه‌ی پرسشگری و تعامل صادقانه با دستاوردهای بشری است.

قربان محمد پورقاز
پژوهشگر و آینده پژوه اقتصاد مدیریت